فصل دوم مبانی نظری و پیشینه تحقیق تعاریف و نظریه های تصور از خود یا خودپنداره

فصل دوم مبانی نظری و پیشینه تحقیق تعاریف و نظریه های تصور از خود یا خودپنداره|39030529|فصل دوم مبانی نظری و پیشینه تحقیق تعاریف و نظریه های تصور از خود یا خودپنداره,ادبیات نظری خودپنداره مثبت,مبانی نظری خودپنداره مثبت و منفی,پروژه تعریف مفهومی خودپنداره,مقاله خودپنداره,فصل دوم پایان نامه خودپنداره منفی چیست,خودپنداره را تعریف کنی,,,
با سلام و درود خدمت خدمت شما پژوهشگر عزیز در این مطلب از سایت فایل با عنوان فصل دوم مبانی نظری و پیشینه تحقیق تعاریف و نظریه های تصور از خود یا خودپنداره هم اکنون آماده دریافت می باشد برای مشاهده جزئیات فایل به ادامه مطلب مراجعه نمایید .

،
در قالب ورد، در 21 صفحه، قابل ویرایش

مشخصات محصول:
توضیحات: فصل دوم پایان نامه کارشناسی ارشد (پیشینه و مبانی نظری پژوهش)
همراه با منبع نویسی درون متنی به شیوه APA جهت استفاده فصل دو پایان نامه
توضیحات نظری کامل در مورد متغیر
پیشینه داخلی و خارجی در مورد متغیر مربوطه و متغیرهای مشابه
رفرنس نویسی و پاورقی دقیق و مناسب
منبع : انگلیسی وفارسی دارد (به شیوه APA)

قسمتی از متن:
تعاریف خود و خودپنداره
- ژیل بوندکر (1992): "خود" آن زمینه ای از دانش است که افراد در مورد آنچه در دنیا به آن عمل می کنند و در پاسخ به پرسش "من که هستم" ساخته اند.
-دیمون و هارت (1982) : مفهوم یا ادراک خود در برگیرنده دانش فرد نسبت به ویژگی ها و توانایی های شخصی و نیز اندیشه بر آن است. ادراک خود، در برگیرنده خود موضوعی و خود فاعلی و اندیشمند است.
-استین (1973): "خود" یک نظریه است که خود را توجیه و آینده را پیش بینی می کند و به لحاظ اعتبار و سودمندی آن ارزشیابی می شود.
-گرگن (1990): "خود" نظامی از مفاهیم قابل دسترسی است که افراد به منظور توصیف خود بکار می برند. مفهومی از خودیت است که پی در پی تجدید ساخت می یابد (خود چند ذهنی ).
در یک نظام شناختی – ساختاری مانند نظام پیاژه، با آنکه تعریف مستقل و خاصی ارائه نشده است ولی در زمینه کلی و اساسی سازمان یابی های مجدد در تمایز شخص از موضوع، "خود" از خلال آگاهی یابی بر خویشتن به عنوان یک خود مستقل و متفاوت از دیگری و دارای دیدگاه خاص شخصی برداشت می شود (محسنی،1375).
خودپنداره به عنوان شیوه ای است که افراد دنیای درونی خودشان را سازماندهی و تفسیر می کنند، و به عنوان کلیت پیچیده، سازمان یافته و سیستم پویا از باورهای آموخته شده، نگرش ها و عقاید است که در هر شخص آن حقیقت مربوط به وجود خودش را حفظ می کند (پورکی، 1988، 5؛ به نقل از نگوان و همکاران ، 2011).
برن (1984) به طور کلی مفهوم خود را به عنوان تصویری که از خود داریم تعریف می کند که به طور خاص عبارت است از نگرش ها، احساسات و دانش ما درباره توانایی ها، مهارت ها، ظواهر جسمانی و پذیرش اجتماعی.
از نظر پاترشیا (1998) مفهوم خود مجموعه پیچیده ای است از احساسات، نگرش ها، ادراکات آگاهانه و ناآگاهانه که فرد در مورد ارزش، نقش و حالات جسمانی خود دارد. مفهوم خود منعکس کننده تفسیر های فرد از تجربیات گذشته، تعامل های اجتماعی و احساسات اوست. مفهوم خود همان خود نیست. خود شامل کلیه کیفیت های ذهنی و عینی است که شخص از خود و دیگران از او دارند، اما مفهوم خود، تصویر ذهنی از خویشتن، عواطف، هیجانات، طرز تلقی و یا کیفیت های اوست (به نقل از سلیمان نژاد، 1387).
نویسندگان متعددی ( مارش و سی شینگ ، 1997) سعی کرده اند ماهیت واژه خودپنداره را تعیین کنند، برای این منظور، آنها به آن به عنوان خلاصه ایی از هفت ویژگی یا جنبه اساسی نگاه کردند: خودپنداره به منزله بعد روانی است؛ چند بعدی است؛ یک سازمان سلسله مراتبی است ( خودپنداره کلی و خودپنداره ویژه)؛ پایدار است، اما همانطورکه ما در سلسله مراتب پایین تر می رویم، خودپنداره خاص تر می شود و بیشتر مستعد تغییر است؛ جنبه های متفاوت خودپنداره با سن و تجربه بیشتر متمایز می شود؛ خودپنداره شامل هر دو جنبه توصیفی و ارزیابی است؛ خودپنداره می تواند از مفاهیم دیگر که به آن وابسته است مانند عملکرد تحصیلی متفاوت شود( به نقل از دباغ قزوینی، 2011).
مالر (1987) مفهوم خود را بدین گونه تعریف کرده است: خزانه رفتارهای توصیف فرد از خود که شامل جنبه های ذیل است: اطلاعات و دانش در مورد خود، حرمت خود (عزت نفس )، خود آرمانی . در اینجا به تعریف جنبه های مذکور می پردازیم:
 دانش در مورد خود : دانش خود عبارت است از زیر مجموعه ای از رفتارهای توصیف گر فرد از خود که با خصیصه ها و خصوصیات او مرتبط است. این دانش در مورد خود شامل توصیف فرد از ظواهر جسمی، رفتارها و توانایی ها و الگو های شناختی است.
 حرمت خود (عزت نفس): زیر مجموعه ای از رفتارهای توصیف گر فرد از خود است که بازتابی از ارزیابی خود می باشد. فرد بعضی از ویژگی های شخصی خود را ارزشیابی می کند.
 خود آرمانی: زیرمجموعه ای از رفتارها توصیف گر فرد راجع به خود است و انعکاس دهنده حالت ها و تمایلاتی است که فرد تلاش می کند آنها را کسب و حفظ نماید. مالر معتقد است که این حوزه مفهوم خود می تواند از طریق رفتارهای وابسته به آموزشگاه یا غیر آموزشگاهی از قبیل بلوغ جسمانی، ارتباط با همسالان، موفقیت تحصیلی و سازگاری اجتماعی اندازه گیری شود (به نقل ازسلیمان نژاد، 1387).